Met de voetjes op de grond.

Hoe ik er van overtuigd raak dat we de natuur echt nodig hebben. De voorbije maanden heb ik via een opleiding geleerd over het menselijk lichaam. Niet zoals een dokter, toch komt het ergens op hetzelfde neer. Het menselijk lichaam heeft natuurlijke noden.

Massage is in eerste instantie een aanraking tussen twee mensen en daarnaast onderhouden we de verschillende stelsels in het lichaam door ze te bewegen. Dat is natuurlijk kort door de bocht maar dat is puur om te komen waar ik wil komen in deze korte tekst.

Mensen die elkaars huid aanraken is natuur. Die bol waar we oplopen is ook natuur. Zowel mens als aardbol moeten meer rechtstreeks met elkaar in verbinding komen. Letterlijk aanraken.
Oorspronkelijk liep de mens op blote voeten op de aarde. Je zou kunnen zeggen dat dit wat primitief was. Dat is waar. En in datzelfde primitieve gedachtegoed ontstonden er ziektes door onhygiënische manieren van leven. Nu hebben we de hygiëne helemaal onder controle of dat denken we tenminste. Door het doelloos hamsteren van wc-papier lijkt het alsof we ongenaakbaar zijn voor ziektes. De wetenschap moet de economie volgen en het leek even alsof de mens ongenaakbaar was in zijn bestaan. Ik leid af, sorry. Of net niet. Want alles hangt aan mekaar.

Ik moet helaas de uitspraak doen dat ik in het volgende geloof. Terwijl het werkwoord geloven meestal samengaat met religie en dat is niet wat ik wil vertellen.

Ik geloof dat we als mens meer met de blote voeten op de aardbol moeten lopen. Op blote voeten lopen is gezond wordt al eens gezegd, zeker, maar waarom dat eigenlijk is daar komt meestal een zweverig antwoord op. Het gaat niet over op blote voeten lopen, het gaat over op blote voeten lopen in de natuur, de grond, de aarde. Niet op asfalt, steen en beton.

De aarde is negatief geladen. De mens is positief geladen. Door met elkaar in aanraking te zijn komen beide elementen in balans. Eerst zijn we het contact verloren door het dragen van schoenen. De eerste schoenen werden nog gemaakt uit natuurlijke producten (zoals dierenhuid) waar het contact nog bleef bestaan. Sinds de laatste honderden jaren dragen we vooral plastiekafgeleiden rond onze voeten waardoor er geen contact meer is. Daarnaast hebben we onze leefwereld volledig geïsoleerd van de aarde met asfalt, steen en beton. Bedenk maar eens voor jezelf wanneer je nog in aanraking kwam met de natuur. Als je dit denken combineert met het ontstaan van menselijke ziektes zoals kanker en virussen in de laatste honderden jaren, dan kun je dit niet helemaal ontkennen of naast je neerleggen. Dus breek alle ongebruikte straatstenen uit en zaai er terug gras.
Sinds enkele maanden zit ik wekelijks een aantal uren met mijn bloten voeten in het gras. Ik voel het al. Het doet deugd. Ik heb het nodig.

(gebaseerd op het boek “Earthing, je lichaam aarden” van Clinton Ober)