Evenwicht in dieptepunten.

Ik zoek een evenwicht in dieptepunten om mezelf daarna met het juiste kontergewicht terug omhoog te tillen.

De voorbije tijd heb ik in gedachten vele zinnen neergepend. Zonder woorden. Zonder fout.  Nalezen kon ik niet, het papier heeft niets geregistreerd.
Ik coachte mezelf door mezelf een kans te geven en uit te kijken naar andere levensdoelen. Ik heb het gevonden, denk ik. Ik weet het niet zeker. Ik zal het nooit zeker weten. Ik probeer. Wat kan het kwaad. Wie doe ik er kwaad mee, behalve dan mezelf en ook weer niet. Dat ik een twijfelaar ben en het ook gewoon niet weet, is niet nieuw. Wie weet het wel? De vraag die niemand echt lijkt te kunnen beantwoorden. De hoeveelheid luchtverplaatsende coaches verspreiden zich als een bacterie. Sneller dan de kans  die je krijgt om jezelf gewoon een kans te geven.

Ik heb naar mezelf proberen leren luisteren. Ik word hardhorig, durf ik zeggen. Het is gemakkelijk te vergelijken met het leven van een ander, waar ik enkel de buitenkant zie.
Twee jaar geleden heb ik gezegd dat het allemaal genoeg was. Ik had het gehad. Het was te veel. Ik kom er niet op terug. Ik dacht dat ik wat helemaal anders moest doen. Dat heb ik geprobeerd.
Het werkt niet.
Gedeeltelijk.

Voor ik aan mijn carrière begon wou ik acteren, maar ik was er niet klaar voor. Mijn zelfvertrouwen zat nog diep vast in de poldergrond. Ik kon mezelf niet in die artistieke bubbel duwen. Ik hielp de anderen om in die bubbel te blijven. Ik wou te veel mensen helpen. Het werd druk. De druk drukte mezelf leeg. Ik liet de druk los en leerde terug ademen.

Nu ben ik rijp om te acteren, een laatbloeier. Ik ben er klaar voor. Wandelend op die nieuwe levensweg voel ik de scherpe kantjes van de stenen. Dat is goed. Het houdt me scherp.

Het is enkel de maatschappelijke zorg waar ik mijn leven niet op de rails krijg, Als zelfstandige heb je weinig keus, je werkt, betaalt belastingen of je sterft Er is geen tussenoplossing voor zij die twijfelen, uitgeblust zijn of willen veranderen van spijs. Ik heb andere opdrachten geprobeerd, maar heb weinig affiniteit met het werk en de mens achter het werk. Vooral dat laatste is één van de redenen, die me aanzetten om de job te doen die ervoor zorgde dat ik op deze positie ben beland. De mens, de vriend, de medelotgenoot van de freelancer in dit culturele werkveld.
Ik mis het.
Mijn nieuwe doel wordt om deze job samen met mijn ambitie om te spelen op een weegschaal te zetten, een goed evenwicht te zoeken en te overleven. Met een glimlach.

Tot…
Tot het tijd is voor wat anders..
Of niet.
Ik probeer maar wat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s