Het zonconflict.

Blanke man met hoedje gesignaleerd. Ik voel een blik van ogen in mijn richting. Geen ogenblik. Wel regelmatig. Herhalend. Ik kom tot het besef dat mijn spierwitte benen angst aanjagen. Een soort terrorisme op de zeedijk. Het stond waarschijnlijk in een krant. Van horen zeggen. Het is overal. ‘Wees argwanend, bezorgd, verbitterd en vooral lach niet’ wordt als boodschap zorgvuldig verspreid aan de poorten van de gemeenschapshuizen.

Ik draag dan ook een hoedje ter bescherming van de zon, heb niet dezelfde leeftijd als de meerderheid en wordt achtervolgd door een walm van zonnebrandolie factor 50, dat er voor moet zorgen dat mijn vel niet op mijn haarkleur gaat lijken. Ik geef toe dat deze combinatie aangevuld met witte sportschoenen en witte kousen, die nochtans netjes afgesneden werden boven de schoenrand, in tegenstelling zijn met de algemeen aanvaarde modetrend van zwarte kniekousen in sandalen. Het is voor mij even nieuw als voor de toeschouwers, deze zon. Ik moet er aan wennen, net als de zon aan mij, die zich meer schuilhoudt achter de wolken dan ik zelf. Ik durf al eens buiten komen, mijn grenzen te verleggen.

Er moeten wat toegevingen zijn van alle partijen. Dus ook van de kijkers die hun wenkbrauwen beter trainen dan hun knokige knieën. Terwijl de ene wenkbrauw neerwaarts gaat en de andere synchroon opwaarts, lachen de eigenaars elkaar toe. Ik ben blij, toch een enkele glimlach te ontwaren op de zeedijk die toch een plek van algemene vreugde zou moeten kunnen zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s