Verbloemen of gewoon bloemen.

De bloemenmeisjes die het podium betreden om de winnaars te kussen. Dat was mijn grote doel om een fiets aan te schaffen. Terwijl iedereen voor de buis hing, met een pint in de hand, luisterend naar de landschapsbeschrijvingen, ging ik fietsen. Nostalgisch denk ik er aan terug. Familiaal. Verruimend. Iconisch. Episch zou het woord in deze tijd zijn.

Ik heb de testrit van de ronde gereden, in enkele dagen weliswaar. Schoon eigenlijk. Ik ben geen geoefend fietser. Ik weet waar de pedalen staan. Ik ken de volgorde van handelingen. Meer leek mij niet nodig. Of ik de finish op tijd zou halen durfde ik niet in te schatten. Rijdend plassen ook niet. Daarvoor ben ik gestopt onderweg. Ik heb mijn tijd genomen, ik kon echt van het landschap genieten. Een glooiend landschap met een opkijkende kerktoren, wat verdwaalde kippen, paardenbloemen en distels.
Daar stond ik in.
Ik was gelukkig al over de helft. Toch wel nog de helft dus. Met van die distelbeetjes in de benen. Krabben en fietsen, geen overwinnende combinatie. Stampen. Krabben. Stampen. Krabben.

De bloemenmeisjes kon ik in ieder geval vergeten. Misschien. De kilometers die al in de benen zaten wilden zich niet laten kennen. Dus ging ik door. Ik stopte opnieuw. Ik herinnerde me een goeie raad van mijn oma. Pipi helpt het jeuken stoppen.
Ik had nog wat over en probeerde, tegen de wind in.
Heerlijk. Het hielp. Ik plukte wat wilde bloemen rond mij, sprong op de fiets en zocht een bloemenmeisje.

Een gedachte over “Verbloemen of gewoon bloemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s