Olympisch vendelen

De Vlaamse vlag weegt lichter dan de Belgische. Moet de reden zijn dat de Vlamingen het zwaaien beter onder de knie hebben. Ik beken dat ik het vendelen maar één keer geprobeerd heb. Een activiteit van de KLJ, ik was zestien. In het kader van een oogstfeest. Je kent dat wel. In augustus halen ze de tarwe, mais of andere gewassen binnen en dan is er feest op het platte land met kermissen, tenten, orkesten, fanfares en de vlaggen! Van het land, de provincie, de gemeente en het dorpsschild.
Op muziek, in formatie en in uniform zwaaide ik met een grote neutrale vlag. Kleurig en kleurloos tegelijkertijd. Vooraan de ervaren vendeliers. Achteraan fietsten de beginners, volgelingen, het peloton en ik.

Over peloton gesproken. Overal langs Vlaamse wegen komt men al eens een koerswedstrijd tegen. Met een grote samenhorigheid staan de verschillende supporters langs de kant van de steenweg of het patattenveld. In vol ornaat overtuigend te vlaggen. Op de luchtbeelden kan ik dat goed zien. Duizenden gele vlagjes, een groene vlag op kop, een rode aan het gat. Dichter kom ik niet. Ik durf niet naar de koers te kijken langs de weg, met mijn gebrek aan ervaring. Ik mag er niet aan denken dat mijn amateurisme de reden is dat een fietsende volksheld de controle verliest en de straatstenen boven de finish moet kiezen.

Thuis neem ik de verantwoordelijkheid voor mijn handelingen. Een dweil halen voor het omgestoten bierflesje. De stofzuiger optrommelen om de borrelnootjes terug in het gareel te krijgen. Een stok in de wielen steken, doe ik enkel om het vehikel af te sluiten tegen diefstal.
Ik zou niet meer met mezelf kunnen leven. Ik bewonder al die supporters die het lef hebben dit wel te doen. Zonder enige schroom staan zij dicht bij hun helden. Nonchalant, zonder zorgen. Snel een duwtje in de rug of een positieve tik op de poep van hun favoriet. Het is schoon om te zien. Op televisie.

Als we het vlaggen nu een sportieve discipline noemen. Kunnen wij, Belgen misschien een grote stap dichter bij medailles op de Olympische spelen komen. De Vlamingen zijn alvast geoefende lichtgewichten. Ik haal een Belgische vlag en begin te oefenen. Direct het zware geschut. Goed voor de armspieren. Ik zoek het best een open plek. Niet in de living of in de kelder, daar gebeuren de ongelukken. Als ik buiten train, kan iedereen gelijk mee doen. Als het kriebelt moet je sporten. Op een gezond en winnend België!

 

Een gedachte over “Olympisch vendelen

  1. Gezien het gedicht van Willie Verhegghe bij de muur van Geraardsbergen, zullen wij nooit een echte supporter worden:
    Trouwe honden met de poten
    treurig naast mekaar, de tongen moe geblaft
    uit kop en mond, het haar rechtop
    of onder dwaze petten weggeduwd
    etc.
    Het is je dus vergeven dat je niet langs de weg staat.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s